آرتیمان کهن, نگین تویسرکان

چه شد آن همه پیمان؟

بنام دادار اورمزد

با درود بر فروهر همه ایرانیان و ایران پرستان. امشب روی سخنم با یاران همسنگرم٬ کوروش یزدانی٬ آرام٬ رضا و فرهاد است. یاران ارجمندی که از برای همسنگری با ایشان بر خود می نازم. چرا که ما همه یک آماج داشته و داریم و آن سرفرازی سرزمین سپندمان٬ ایران اهورایی٬ در همه میدان ها است. آماج سپندی داشتیم که برای رسیدن به آن آماج ها گرد هم آمدیم و بر آن شدیم که تارنگار گروهی مان را بالا ببریم و بالا ببریم و بالاتر ببریم. تا اندازه ای که تارنگاری که ما در آن باشنده ایم٬ به خاستگاه و پناهگاه همه دوستداران ایران و تاریخ و فرهنگ ایران٬ گردانده شود.
دریغ از آن همه پیمان. آن همه آماج و آن همه انگیزه برای نگاشتن از ایران و از برای ایران و از برای تاریخ سرزمین سپندمان٬ ایران. پرسش من از یاران این است. مگر بر نگاشتن همراهی نکردیم؟ مگر پیمان نبستیم؟
یادم می آید از فراخوانی که کیا برای همه داده بود و من هنوز آن را دارم. هرچند دو سال گذشته از روزی که کیا آمد در تارنار من و بر من گفت که چنین آماجی را دارد و من هم با خواستی درونی آن فراخوان را پذیرفتم. یاران ما همه اینگونه بودند. همه بسیار انگیزه داشتیم برای نوشتن. و براستی چقدر زیبا می نویسند یاران٬ اگر بنویسند.
یاران گرامی ام٬ اکنون می نویسم تا بدانید من دلم برای همه تان تنگ آمده است و دیر هنگامی است که چشم بر راه دارم تا از همسنگرانم٬ ببینم یارانی را که به سنگر درونشد می کنند. ولی تا به چه هنگام باید چشم بر راه یاران داشته باشم؟ باور کنید که نوشتن امشب من از سر خستگی نیست. من در راه میهنم هرگز خسته نمی شوم. آنها که آترین را می شناسند بهتر می توانند گواهی دهند بر خستگی ناپذیری و شکست ناپذیری آترین. یاران٬ سنگر اگر تهی بماند٬ کفتاران بسیار زیادند تا بر این سنگر بتازند و نابودش سازند. بایسته است در سنگر باشندگی کنیم تا سنگرمان٬ به تباهی نرود. تا آن هنگام که من هستم٬ پروانه نخواهم داد که سنگرمان٬ خردکی هم آسیب ببیند. در فراروی آسیب هستیم. ولی آسیب نخواهیم دید. نوشتارم از برای یادآوری پیمان ها به یاران بود و اینکه بگویم٬ یاران بیایید. آترین چشم بر راهتان دارد.

خاک ما را چکار دارند؟