شغلهای رایج قدیم در ارتیمان

یکی از شغلهای فراموش شده در ارتیمان همان اجیه بافی است که هیچ کدام از دختران امروزی ان را بلد نیستند ویاد نگرفته اند اما مادران انها بدون استثنا همه این کار رابلدند وبه بهترین وجه ان را انجام میدادند.به نخی که برای بافتن این گیوه استفاده میشد و به وسیله دو قلاب کوچک که به ان سوزن اجیه بافی میگفتند پرک نام داشت .زنان پرک اجیه را از دوسه زنی که کارشان فروش پرک بود تهیه میکردند واجیه بافته شده را به دوره گردهای اجیه خر میفروختند.دوره گردانی که شغلشان خرید رویه اجیه بود هفته ای دوسه روز به ارتیمان میامدند وبا فریاد در کوچه ومحل حضور خود را اعلام میکردند.زنانی که اجیه اماده داشتند به سوی او حجوم میبردند.معمولا زنان بااین دوره گردها به صورت نقد ونسیه کار میکردند.

شغل دیگری که فراموش شده ونسل جدیدشاید اسم ان را هم نشنیده باشد قاشق تراشی بود-قاشق از چوب صنوبر و گردو وسفید چوب تراشیده میشد.ان روزها قاشقهای روی واستیل .جود نداشت ومردم غذای خود را با قاشق چوبی میخوردند البته مردان ارتیمان چنان مهارتی در تراشیدن قاشق داشتند که قاشقهایشان فرقی با قاشقهای امروزی نداشت انها قاشقها را به صورت بزرگ که برای حلیم زنی استفاده میشد وبه صورت کوچک که برای خوردن غذا استفاده میشد میتراشیدند قاشق تراشان حاصل دسترنج یک ماهه خود را به دوش میبستند وبه روستاهای اطراف میرفتند تا قاشقهای خود را بفروشند این شغل یکی از شغلهای زمستانی مردم بود.

تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net

شغل دیگری که بین مردان رایج ومعمولا شغل زمستانی ویا مواقع بیکاری در دیگر فصل ها بود شغل اج زنی بود.اج زنی به این صورت بود که کفه چرمی کفش را به دهانه یک گیره چوبی به اسم زیره میبستند واز دو طرف روی ان را به وسیله گره های نخی میبافتند این گره ها چنان نزدیک به هم زده میشد که روی کف گیوه را به طور کامل وبدون درز میپوشاند شغل اج زنی نیاز به مهرت داشت وتعداد اندکی از مردان ابادی ان را بلد بودند.

                   مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی

                   پر کن قده که بی می مجلس ندارد ابی