کارمن بین پسر چقدر زیباست
بهرتوساخته ام هم این خانه
گفت پسردرمکن پدر قمپز
کلبه است این که خوانیش خانه
سالهاست که صبح روی وشب آیی
بهرخودساخته ای هم این لانه
گریه ات دیده ام بسی شبها
سربه زیرپتوو دزدانه
ای پدر رمز این گدایی چیست
کشته ای لیک درخت بی دانه
هرچه داریم بودهدازکهنگی
کرده ای خانه را گدا خانه
ای پدرگفته ای که کارمندی
امااز دولتی تو بی گانه
به تو بس میدهند حقوق اندک
بهرآن هم زنند بسی چانه
گربه کیل میدهند مواجب را
کوچک است پس تورا چه پیمانه
پسرخان عمو بگفت دیروز
پدرم گشته است دیوانه
داره ماشین وباز خریده دگر
پدرش برده هم به پیرخانه
این همه پول چگونه گیرداو
که به هر سال خردیکی خانه
جان من ازناهماهنگی بنال
تابپاشند مگربه نانمان دانه
ای پسرترسم ازبداقبال
کنجد اورا دهند به ما گانه