چودیدمست وخرابم ندای هجران داد
نهاده دست غلامی به روی هم براو
مرابه باده فروخت وبه جمع مستان داد
به پرده داری حرمش دلم خوش بود
اساس خوش دلی ام را به نارفیقان داد
سوارتوسن کامش چوشددلم چون گوی
به شوق وشادی ومستی به بادچوگان داد
بشدواسطه عشق هرآن کسم بشناخت
مرانه ره به خودونه به جمع رندان داد
به دست بادصبایش شکنج موی پریش
به مازپیچش گیسو دل پریشان داد
به عطرطره مویش چنان شدم مدهوش
ندیدمش که حریف راچگونه میدان داد
به صدهزاروعده اش یکی عمل نکند
دلم به شوق ملاقات ببردبه دیوان داد
توهمی بگرفتم که این نه بامن کرد
چه ساده بنددلم را به سیل وطوفان داد
چرااین همه نالی به قهروکین نافذ
ضررزبیع نکندآنکه دل به جانان داد
تاابدعشق تورا درسینه پنهان میکنم طاق ابروی تو رامحراب ایمان میکنم
به تخت گل نشانم باز امیدوآرزوهارا وین گویرتشنه را باتو گلستان میکنم
نشان بت پرستیهازلوح سینه بردارم بعداین هم خدمت سلطان خوبان میکنم
بچینم غنچه های مهرزبوستان ریاحینت بادل خود صحبت موی پریشان میکنم
خرقه ام مژده آنکس که بیارد خبری کلبه احزان خوددرسینه ویران می کنم
کام برآیداگرم زان دهن وکنج لبان آنچه دارم زرهت خرج رفیقان می کنم
پای منت بنهی گربه وفا برگذردیده من آب اشک شویدره وجاروبه مژگان میکنم
تابه کی ازدوریت سردرگریبان غمم گربیایی سینه دورازرنج وحرمان می کنم
کی به تیمارم بیایی زین خراب آباد درد چون نیایی با غمم تجدید پیمان می کنم
ای نظرکرده مگرروبه اسدداری نظر گرنظرداری به ما ترک حریفان می کنم